| Meniña, rapaza nova,
ouh, rosa de Corcoesto, que brandeas con gracia ós doces sopros do vento: se é certo que por ti vivo, se é certo que por ti peno, se tan doce e dadivosa, como din que es, é certo; cúrame, oh rapariga, estas suidades que teño: estas suidades da alma, de non sei qué, que padezo; ti tes dos meus males a doce menciña, ¡ouh, rosa de Corcoesto! |
| PONDAL |
